
Op elke rommelmarkt ligt er een: een doos met losse foto's. Een bruidspaar uit de jaren dertig, een klas van een onbekende school, een man met een paard voor een boerderij. Niemand weet meer wie het zijn. Ooit waren het iemands ouders, iemands trots, iemands verhaal aan de keukentafel.
In Nederland overlijden jaarlijks ruim 170.000 mensen. Bij een groot deel van hen komt een huis leeg te staan, met daarin kasten, albums en dozen vol foto's. Als maar de helft van die huishoudens een paar honderd foto's bewaart, gaat het om tientallen miljoenen foto's per jaar die op een nieuwe plek moeten landen. Een deel wordt verdeeld, een deel gaat naar de kringloop, een deel naar de container. Dat is een schatting, geen telling, maar de richting is zeker: het meeste overleeft niet.
En wat zeker verdwijnt, is iets dat niet in een doos past: de kennis over die foto's. Wie staat erop? Waar was dit? Waarom hing deze foto altijd boven de bank? Die antwoorden zitten in hoofden, en hoofden worden niet geërfd. De foto overleeft soms. Het verhaal erbij bijna nooit.
Dat is precies wat ruim vijfduizend familiearchivarissen op Familie Archivaris doen. Ze zetten de foto's en documenten in een besloten familiearchief, nodigen broers, zussen, neven, nichten en ooms uit, en stellen de vraag: wie weet hier meer van?
Wat dat oplevert, zie je bij de actiefste archieven:
Samen hebben alle familiearchieven inmiddels 32.540 foto's en scans, 1.487 verhalen en 9.236 reacties vastgelegd. Geen stamboom met alleen namen en datums, maar de familiegeschiedenis zoals die aan tafel verteld werd.
U maakt een familiearchief aan, zet er de eerste foto's in waar u iets over wilt weten, en nodigt een paar familieleden uit. Meedoen is voor hen gratis en ze hoeven niets van stambomen te weten. Het Basis abonnement heeft geen einddatum.
Begin met uw familiearchief, gratis
Een goede eerste foto is er één waarvan u zelf niet alles weet. Zet hem erin met de vraag "Wie weet waar dit is?". Dat is het bericht waar familie op reageert.